namque ferunt olim Pagasae naualibus Argon

egressam longe Phasidos isse uiam,

et iam praeteritis labentem Athamantidos undis

Mysorum scopulis applicuisse ratem.

hic manus heroum, placidis ut constitit oris,

mollia composita litora fronde tegit.

at comes inuicti iuuenis processerat ultra,

raram sepositi quaerere fontis aquam.

hunc duo sectati fratres, Aquilonia proles,

hunc super et Zetes, hunc super et Calais,

oscula suspensis instabant carpere plumis,

oscula et alterna ferre supina fuga.

ille sub extrema pendens secluditur ala

et uolucres ramo summouet insidias.

iam Pandioniae cessat genus Orithyiae:

a dolor! ibat Hylas, ibat Hamadryasin.

hic erat Arganthi Pege sub uertice montis

grata domus Nymphis umida Thyniasin,

quam supra nullae pendebant debita curae

roscida desertis poma sub arboribus,

et circum irriguo surgebant lilia prato

candida purpureis mixta papaueribus.

quae modo decerpens tenero pueriliter ungui

proposito florem praetulit officio,

et modo formosis incumbens nescius undis

errorem blandis tardat imaginibus.

tandem haurire parat demissis flumina palmis

innixus dextro plena trahens umero.

cuius ut accensae Dryades candore puellae

miratae solitos destituere choros,

prolapsum leuiter facili traxere liquore:

tum sonitum rapto corpore fecit Hylas.

cui procul Alcides iterat responsa, sed illi

nomen ab extremis fontibus aura refert.

quae miser ignotis error perpessus in oris

Herculis indomito fleuerat Ascanio,

his, o Galle, tuos monitus seruabis amores;

formosum Nymphis credere cautus Hylan.

179. Cornelia's Plea

DESINE, Paulle, meum lacrimis urgere sepulcrum:

panditur ad nullas ianua nigra preces;

cum semel infernas intrarunt funera leges,

non exorato stant adamante uiae.

te licet orantem fuscae deus audiat aulae;

nempe tuas lacrimas litora surda bibent.

uota mouent superos: ubi portitor aera recepit,

obserat herbosos lurida porta rogos.

sic maestae cecinere tubae, cum subdita nostrum

detraheret lecto fax inimica caput.

quid mihi coniugium Paulli, quid currus auorum

profuit aut famae pignora tanta meae?

num minus immitis habuit Cornelia Parcas?

en sum, quod digitis quinque legatur, onus.

damnatae noctes et uos uada lenta paludes,

et quaecumque meos implicat unda pedes,

immatura licet, tamen huc non noxia ueni:

deprecor hic umbrae mollia iura meae:

aut si quis posita iudex sedet Aeacus urna,

is mea sortita uindicet ossa pila:

assideant fratres iuxta Minoida sellam et

Eumenidum intento turba seuera foro.

Sisyphe, mole uaces; taceant Ixionis orbes;

fallax Tantaleo corripere ore liquor;

Cerberus et nullas hodie petat improbus umbras;

et iaceat tacita laxa catena sera.

ipsa loquor pro me: si fallo, poena sororum

infelix umeros urgeat urna meos.

si cui fama fuit per auita tropaea decori,

Afra Numantinos regna loquuntur auos:

altera maternos exaequat turba Libones,

et domus est titulis utraque fulta suis.

mox, ubi iam facibus cessit praetexta maritis,

uinxit et acceptas altera uitta comas,

iungor, Paulle, tuo sic discessura cubili

ut lapide hoc uni nupta fuisse legar.

testor maiorum cineres tibi, Roma, uerendos,

sub quorum titulis, Africa, tunsa iaces,

testor qui Persen stimulantem pectus Achille,

quique ortas proauo fregit Achille domos,

me neque censurae legem mollisse neque ulla

labe mea nostros erubuisse focos.

non fuit exuuiis tantis Cornelia damnum:

quin et erat magnae pars imitanda domus.

nec mea mutata est aetas, sine crimine tota est:

uiximus insignes inter utramque facem.

mi natura dedit leges a sanguine ductas,

ne possem melior iudicis esse metu.

quaelibet austeras de me ferat urna tabellas:

turpior assessu non erit ulla meo,

uel tu, quae tardam mouisti fune Cybellen,

Claudia, turritae rara ministra deae,

uel cui, ius rapto cum Vesta reposceret igni,

exhibuit uiuos carbasus alba focos.

nec te, dulce caput, mater Scribonia, laesi:

in me mutatum quid nisi fata uelis?

maternis laudor lacrimis urbisque querelis,

defensa et gemitu Caesaris ossa mea.

ille sua nata dignam uixisse sororem

increpat, et lacrimas uidimus ire deo.

et tamen emerui generosos uestis honores,