Tarbigilus simulare fugam flatusque Leonis

spe nutrire leuis improuisusque repente,

dum grauibus marcent epulis hostique catenas

inter uina crepant, largo sopita Lyaeo

castra subit. pereunt alii, dura membra cubili

tarda leuant; alii leto iunxere soporem;

ast alios uicina palus sine more ruentis

excipit et cumulis inmanibus aggerat undas.

ipse Leo damma ceruoque fugacior ibat

sudanti tremibundus equo: qui pondere postquam

decidit, implicitus limo cunctantia pronus

per uada reptabat. caeno subnixa tenaci

mergitur et pingui suspirat corpore moles

more suis, dapibus quae iam deuota futuris

turpe gemit, quotiens Hosius mucrone corusco

armatur cingitque sinus secumque uolutat

quas figat uerubus partis, quae frusta calenti

mandet aquae quantoque cutem distendat echino:

flagrat opus; crebro pulsatus perstrepit ictu;

contexit uarius penetrans Chalcedona nidor.

ecce leuis frondes a tergo concutit aura:

credit tela Leo; ualuit pro uulnere terror

impleuitque uicem iaculi, uitamque nocentem

integer et sola formidine saucius efflat.

quis tibi tractandos pro pectine, degener, ensis,

quis solio campum praeponere suasit auito?

quam bene texentum laudabas carmina tutus

et matutinis pellebas frigora mensis!

hic miserande iaces; hic, dum tua uellera uitas,

tandem fila tibi neuerunt ultima Parcae.

iam uaga pallentem densis terroribus aulam

fama quatit; stratas acies, deleta canebat

agmina, Maeonios foedari caedibus agros,

Pamphylos Pisidasque rapi. metuendus ab omni

Tarbigilus regione tonat; modo tendere cursum

in Galatas, modo Bithynis incumbere fertur.

sunt qui per Cilicas rupto descendere Tauro,

sunt qui correptis ratibus terraque marique

aduentare ferant; geminantur uera pauoris

ingenio: longe spectari e puppibus urbis

accensas, lucere fretum uentoque citatas

omnibus in pelago uelis haerere fauillas.

367. The Marriage of Honorius and Maria

HAVSERAT insolitos promissae uirginis ignis

Augustus primoque rudis flagrauerat aestu;

nec nouus unde calor nec quid suspiria uellent,

nouerat incipiens et adhuc ignarus amandi.

non illi uenator equus, non spicula curae,

non iaculum torquere libet; mens omnis aberrat

in uulnus quod fixit Amor. quam saepe medullis

erupit gemitus! quotiens incanduit ore

confessus secreta rubor nomenque beatum

iniussae scripsere manus! Iam munera nuptae

praeparat, et pulcros, Mariae sed luce minores,

eligit ornatus, quidquid uenerabilis olim

Liuia diuorumque nurus gessere superbae.

incusat spes aegra moras longique uidentur

stare dies segnemque rotam non flectere Phoebe.

Scyria sic tenerum uirgo flammabat Achillem

fraudis adhuc expers bellatricisque docebat

ducere fila manus et, mox quos horruit Ide,

Thessalicos roseo nectebat pollice crinis.

haec etiam queritur secum: 'quonam usque uerendus

cunctatur mea uota socer? quid iungere differt

quam pepigit, castasque preces implere recusat?

non ego luxuriem regum moremque secutus

quaesiui uultum thalamis, ut nuntia formae

lena per innumeros iret pictura penatis,

nec uariis dubium thalamis laturus amorem

ardua commisi falsae conubia cerae.

non rapio praeceps alienae foedera taedae,

sed quae sponsa mihi pridem patrisque relicta

mandatis uno materni sanguinis ortu

communem partitur auum. fastidia supplex

deposui gessique procum; de limine sacro

oratum misi proceres, qui proxima nobis

iura tenent. fateor, Stilicho, non parua poposci,

sed certe mereor princeps hoc principe natus,

qui sibi te generum fraterna prole reuinxit,

cui Mariam debes. faenus mihi solue paternum,

redde suos aulae. mater fortasse rogari

mollior. o patrui germen, cui nominis heres

successi, sublime decus torrentis Hiberi,

stirpe soror, pietate parens, tibi creditus infans

inque tuo creui gremio partuque remoto

tu potius Flacilla mihi. quid diuidis ergo

pignora? quid iuueni natam non reddis alumno?

optatusne dies aderit? dabiturne iugalis

nox umquam?'

tali solatur uulnera questu.

risit Amor placidaeque uolat trans aequora matri

nuntius et totas iactantior explicat alas.

mons latus Ionium Cypri praeruptus obumbrat,

inuius humano gressu, Phariumque cubile

Proteos et septem despectat cornua Nili.

hunc neque canentes audent uestire pruinae