dicit et centum potiore signis

munere donat,

flebili sponsae iuuenemue raptum

plorat et uiris animumque moresque

aureos educit in astra nigroque

inuidet Orco.

multa Dircaeum leuat aura cycnum,

tendit, Antoni, quotiens in altos

nubium tractus: ego apis Matinae

more modoque

grata carpentis thyma per laborem

plurimum circa nemus uuidique

Tiburis ripas operosa paruos

carmina fingo.

concines maiore poeta plectro

Caesarem, quandoque trahet ferocis

per sacrum cliuom merita decorus

fronde Sygambros;

quo nihil maius meliusue terris

fata donauere bonique diui

nec dabunt, quamuis redeant in aurum

tempora priscum.

concines laetosque dies et Vrbis

publicum ludum super inpetrato

fortis Augusti reditu forumque

litibus orbum.

tum meae, siquid loquar audiendum,

uocis accedet bona pars et 'o sol

pulcer, o laudande!' canam recepto

Caesare felix.

terque, dum procedit, 'io triumphe,'

non semel dicemus, 'io triumphe'

ciuitas omnis dabimusque diuis

tura benignis.

te decem tauri totidemque uaccae,

me tener soluet uitulus, relicta

matre qui largis iuuenescit herbis

in mea uota,

fronte curuatos imitatus ignis

tertium lunae referentis ortum,

qua notam duxit, niueus uideri,

cetera fuluos.

148. The Daughters of Danaus

MERCVRI, nam te docilis magistro

mouit Amphion lapides canendo,

tuque, testudo, resonare septem

callida neruis,

nec loquax olim neque grata. nunc et

diuitum mensis et amica templis,

dic modos, Lyde quibus obstinatas

adplicet auris,

quae uelut latis equa trima campis

ludit exsultim metuitque tangi

nuptiarum expers et adhuc proteruo

cruda marito.

tu potes tigris comitesque siluas

ducere et riuos celeris morari;

cessit immanis tibi blandienti

ianitor aulae

Cerberus, quamuis furiale centum

muniant angues caput eius atque

spiritus taeter saniesque manet

ore trilingui;

quin et Ixion Tityosque uoltu

risit inuito, stetit urna paulum

sicca, dum grato Danai puellas

carmine mulces.

audiat Lyde scelus atque notas

uirginum poenas et inane lymphae

dolium fundo pereuntis imo

seraque fata,

quae manent culpas etiam sub Orco.

inpiae nam (quid potuere maius?),

inpiae sponsos potuere duro

perdere ferro.

una de multis face nuptiali

digna periurum fuit in parentem

splendide mendax et in omne uirgo

nobilis aeuom,

'surge,' quae dixit iuueni marito,

'surge, ne longus tibi somnus unde

non times detur; socerum et scelestas

falle sorores;

quae uelut nactae uitulos leaenae

singulos, eheu, lacerant: ego illis

mollior nec te feriam neque intra

claustra tenebo.

me pater saeuis oneret catenis,

quod uiro clemens misero peperci,

me uel extremos Numidarum in agros

classe releget:

i pedes quo te rapiunt et aurae,

dum fauet nox et Venus, i secundo

omine et nostri memorem sepulcro

scalpe querelam.'

149. To Vergil: on the Death of Quintilius

QVIS desiderio sit pudor aut modus

tam cari capitis? praecipe lugubris

cantus, Melpomene, cui liquidam pater

uocem cum cithara dedit.

ergo Quintilium perpetuos sopor

urget? cui Pudor et Iustitiae soror,

incorrupta Fides, nudaque Veritas

quando ullum inueniet parem?

multis ille bonis flebilis occidit,

nulli flebilior quam tibi, Vergili.

tu frustra pius heu non ita creditum

poscis Quintilium deos.

quid? si Threicio blandius Orpheo

auditam moderere arboribus fidem,

num uanae redeat sanguis imagini,

quam uirga semel horrida

non lenis precibus fata recludere

nigro conpulerit Mercurius gregi?

durum: sed leuius fit patientia

quidquid corrigere est nefas.