150. Beatus unicis Sabinis

NON ebur neque aureum

mea renidet in domo lacunar,

non trabes Hymettiae

premunt columnas ultima recisas

Africa, neque Attali

ignotus heres regiam occupaui,

nec Laconicas mihi

trahunt honestae purpuras clientae.

at fides et ingeni

benigna uena est pauperemque diues

me petit: nihil supra

deos lacesso nec potentem amicum

largiora flagito,

satis beatus unicis Sabinis.

truditur dies die

nouaeque pergunt interire lunae:

tu secanda marmora

locas sub ipsum funus et sepulcri

inmemor struis domos

marisque Bais obstrepentis urges

summouere litora,

parum locuples continente ripa;

quid quod usque proximos

reuellis agri terminos et ultra

limites clientium

salis auarus? pellitur paternos

in sinu ferens deos

et uxor et uir sordidosque natos.

nulla certior tamen

rapacis Orci sede destinata

aula diuitem manet

erum. quid ultra tendis? aequa tellus

pauperi recluditur

regumque pueris, nec satelles Orci

callidum Promethea

reuexit auro captus: hic superbum

Tantalum atque Tantali

genus coercet, hic leuare functum

pauperem laboribus

uocatus atque non uocatus audit.

151. A Hard Winter

HORRIDA tempestas caelum contraxit et imbres

niuesque deducunt Iouem; nunc mare, nunc siluae

Threicio Aquilone sonant. rapiamus, amici,

occasionem de die: dumque uirent genua

et decet, obducta soluatur fronte senectus.

tu uina Torquato moue consule pressa meo.

cetera mitte loqui: deus haec fortasse benigna

reducet in sedem uice. nunc et Achaemenio

perfundi nardo iuuat et fide Cyllenea

leuare diris pectora sollicitudinibus,

nobilis ut grandi cecinit Centaurus alumno:

'inuicte, mortalis dea nate puer Thetide,

te manet Assaraci tellus, quam frigida parui

findunt Scamandri flumina lubricus et Simois,

unde tibi reditum certo subtemine Parcae

rupere, nec mater domum caerula te reuehet:

illic omne malum uino cantuque leuato,

deformis aegrimoniae dulcibus adloquiis.'

152. Two Poems on the Return of Spring

i

SOLVITVR acris hiems grata uice ueris et Fauoni

trahuntque siccas machinae carinas,

ac neque iam stabulis gaudet pecus aut arator igni

nec prata canis albicant pruinis.

iam Cytherea choros ducit Venus imminente luna

iunctaeque Nymphis Gratiae decentes

alterno terram quatiunt pede, dum grauis Cyclopum

Volcanus ardens uisit officinas.

nunc decet aut uiridi nitidum caput impedire myrto

aut flore terrae quem ferunt solutae,

nunc et in umbrosis Fauno decet immolare lucis,

seu poscat agna siue malit haedo.

pallida Mors aequo pulsat pede pauperum tabernas

regumque turris. o beate Sesti,

uitae summa breuis spem nos uetat incohare longam;

iam te premet nox fabulaeque Manes

et domus exilis Plutonia; quo simul mearis,

nec regna uini sortiere talis

nec tenerum Lycidan mirabere, quo calet iuuentus

nunc omnis et mox uirgines tepebunt.

ii

Diffugere niues, redeunt iam gramina campis

arboribusque comae;

mutat terra uices et decrescentia ripas

flumina praetereunt;

Gratia cum Nymphis geminisque sororibus audet

ducere nuda choros:

inmortalia ne speres, monet annus et almum

quae rapit hora diem.

frigora mitescunt Zephyris, uer proterit aestas

interitura, simul

pomifer autumnus fruges effuderit, et mox

bruma recurrit iners.

damna tamen celeres reparant caelestia lunae:

nos ubi decidimus

quo pius Aeneas, quo Tullus diues et Ancus,

puluis et umbra sumus.

quis scit an adiciant hodiernae crastina summae

tempora di superi?

cuncta manus auidas fugient heredis amico

quae dederis animo.

cum semel occideris et de te splendida Minos

fecerit arbitria,

non, Torquate, genus, non te facundia, non te

restituet pietas;

infernis neque enim tenebris Diana pudicum

liberat Hippolytum