uos bene tam longa consuluisse uia.

uera cano: sic usque sacras innoxia laurus

uescar, et aeternum sit mihi uirginitas.'

haec cecinit uates et te sibi, Phoebe, uocauit,

iactauit fusas et caput ante comas.

quidquid Amalthea, quidquid Marpesia dixit

Herophile, Phyto Graia quod admonuit,

quaeque Aniena sacras Tiburs per flumina sortis

portarat sicco pertuleratque sinu—

haec fore dixerunt belli mala signa cometen,

multus ut in terras deplueretque lapis:

atque tubas atque arma ferunt strepitantia caelo

audita et lucos praecinuisse fugam:

ipsum etiam Solem defectum lumine uidit

iungere pallentis nubilus annus equos,

et simulacra deum lacrimas fudisse tepentis

fataque uocalis praemonuisse boues.

haec fuerant olim: sed tu iam mitis, Apollo,

prodigia indomitis merge sub aequoribus,

et succensa sacris crepitet bene laurea flammis,

omine quo felix et sacer annus erit.

laurus ubi bona signa dedit, gaudete coloni;

distendet spicis horrea plena Ceres,

oblitus et musto feriet pede rusticus uuas,

dolia dum magni deficiantque lacus:

ac madidus baccho sua festa Palilia pastor

concinet: a stabulis tunc procul este lupi.

ille leuis stipulae sollemnis potus aceruos

accendet, flammas transilietque sacras.

et fetus matrona dabit, natusque parenti

oscula comprensis auribus eripiet,

nec taedebit auum paruo aduigilare nepoti

balbaque cum puero dicere uerba senem.

tunc operata deo pubes discumbet in herba,

arboris antiquae qua leuis umbra cadit;

aut e ueste sua tendent umbracula sertis

uincta, coronatus stabit et ipse calix.

at sibi quisque dapes et festas exstruet alte

caespitibus mensas caespitibusque torum.

ingeret hic potus iuuenis maledicta puellae,

postmodo quae uotis inrita facta uelit:

nam ferus ille suae plorabit sobrius idem

et se iurabit mente fuisse mala.

pace tua pereant arcus pereantque sagittae,

Phoebe, modo in terris erret inermis Amor.

ars bona: sed postquam sumpsit sibi tela Cupido,

heu, heu, quam multis ars dedit ista malum!

et mihi praecipue, iaceo cum saucius annum

et (faueo morbo cum iuuat ipse dolor)

usque cano Nemesin, sine qua uersus mihi nullus

uerba potest iustos aut reperire pedes.

at tu, nam diuum seruat tutela poetas,

praemoneo, uati parce, puella, sacro,

ut Messalinum celebrem, cum, praemia belli,

ante suos currus oppida uicta feret,

ipse gerens laurus: lauro deuinctus agresti

miles 'io' magna uoce 'triumphe' canet.

tunc Messalla meus pia det spectacula turbae

et plaudat curru praetereunte pater.

adnue: sic tibi sint intonsi, Phoebe, capilli,

sic tua perpetuo sit tibi casta soror.

160. He appeals to Nemesis by the Memory of her dead Sister

CASTRA Macer sequitur: tenero quid fiet Amori?

sit comes et collo fortiter arma gerat?

et seu longa uirum terrae uia seu uaga ducent

aequora, cum telis ad latus ire uolet?

ure, puer, quaeso, tua qui ferus otia liquit,

atque iterum erronem sub tua signa uoca.

quod si militibus parces, erit hic quoque miles.

ipse leuem galea qui sibi portet aquam.

castra peto, ualeatque Venus ualeantque puellae:

et mihi sunt uires et mihi laeta tuba est.

magna loquor, sed magnifice mihi magna locuto

excutiunt clausae fortia uerba fores.

iuraui quotiens rediturum ad limina numquam!

cum bene iuraui, pes tamen ipse redit.

acer Amor, fractas utinam tua tela sagittas,

si licet, exstinctas aspiciamque faces!

tu miserum torques, tu me mihi dira precari

cogis et insana mente nefanda loqui.

iam mala finissem leto, sed credula uitam

spes fouet et fore cras semper ait melius.

spes alit agricolas, spes sulcis credit aratis

semina quae magno faenore reddat ager:

haec laqueo uolucres, haec captat harundine piscis,

cum tenuis hamos abdidit ante cibus:

spes etiam ualida solatur compede uinctum:

crura sonant ferro, sed canit inter opus:

spes facilem Nemesim spondet mihi, sed negat illa.

ei mihi, ne uincas, dura puella, deam.

parce, per immatura tuae precor ossa sororis:

sic bene sub tenera parua quiescat humo.

illa mihi sancta est, illius dona sepulcro

et madefacta meis serta feram lacrimis,

illius ad tumulum fugiam supplexque sedebo

et mea cum muto fata querar cinere.

non feret usque suum te propter flere clientem: