et tristis Erebi deos

uidit nec timuit Stygis

iuratos superis lacus.

haesit non stabilis rota

uicto languida turbine,

increuit Tityi iecur,

dum cantus uolucris tenet;

et uinci lapis improbus

et uatem uoluit sequi;

tunc primum Phrygius senex

undis stantibus immemor

excussit rabidam sitim

nec pomis adhibet manus.

auditum quoque nauita,

inferni ratis aequoris

nullo remigio uenit.

sic cum uinceret inferos

Orpheus carmine funditus,

consumptos iterum deae

supplent Eurydices colus!

sed dum respicit immemor

nec credens sibi redditam

Orpheus Eurydicen sequi,

cantus praemia perdidit:

quae nata est iterum perit.

tunc, solamina cantibus

quaerens, flebilibus modis

haec Orpheus cecinit Getis:

Leges in superos datas

et qui tempora digerit

quattuor praecipitis deus

anni, disposuit uices;

nulli non auidi colus

Parcas stamina nectere:

quod natum est, patitur mori.

Vati credere Thracio

deuictus iubet Hercules.

iam, iam legibus obrutis

mundo cum ueniet dies,

australis polus obruet

quicquid per Libyam iacet

et sparsus Garamas tenet;

arctous polus obruet

quicquid subiacet axibus

et siccus Boreas ferit.

amisso trepidus polo

Titan excutiet diem.

caeli regia concidens

ortus atque obitus trahet

atque omnis pariter deos

perdet mors aliqua et chaos,

et mors fata nouissima

in se constituet sibi.

quis mundum capiet locus?

discedet uia Tartari,

fractis ut pateat polis?

an quod diuidit aethera

a terris spatium sat est

et mundi nimium malis?

quis tantum capiet nefas,

fratrum quis superans locus

pontum Tartara sidera

regna unus capiet tria?

L. IVNIVS MODERATVS COLVMELLA

10-80 A.D.

245. The Flowery Spring

QVIN et odoratis messis iam floribus instat:

iam uer purpureum, iam uersicoloribus anni

fetibus alma parens pingi sua tempora gaudet.

iam Phrygiae loti gemmantia lumina promunt

et coniuentis oculos uiolaria soluunt,

oscitat et leo et ingenuo confusa rubore

uirgineas adaperta genas rosa praestat honores

caelitibus templisque Sabaeum miscet odorem.

nunc uos Pegasidum comites Acheloidas oro

Maenaliosque choros Dryadum nymphasque Napaeas,

quae colitis nemus Amphrysi, quae Thessala Tempe,

quae iuga Cyllenes et opaci rura Lycaei

antraque Castaliis semper rorantia guttis,

et quae Sicanii flores legistis Halaesi

cum Cereris proles uestris intenta choreis

aequoris Hennaei uernantia lilia carpsit

raptaque, Lethaei coniunx mox facta tyranni,

sideribus tristis umbras et Tartara caelo

praeposuit Ditemque Ioui letumque saluti

et nunc inferno potitur Proserpina regno:

uos quoque iam posito luctu maestoque timore

huc facili gressu teneras aduertite plantas

tellurisque comas sacris aptate canistris.

hinc nullae insidiae nymphis, non ulla rapina;

casta Fides nobis colitur sanctique Penates.

omnia plena iocis, securo plena cachinno,

plena mero, laetisque uirent conuiuia pratis.

nunc uer egelidum, nunc est mollissimus annus,

dum Phoebus tener ac tenera decumbere in herba

suadet et arguto fugientis gramine fontis

nec rigidos potare iuuat nec sole tepentis.

iamque Dionaeis redimitur floribus hortus,

iam rosa mitescit Sarrano clarior ostro.

nec tam nubifugo Borea Latonia Phoebe

purpureo radiat uultu, nec Sirius ardor

sic micat aut rutilus Pyrois aut ore corusco

Hesperus, Eoo remeat cum Lucifer ortu,

nec tam sidereo fulget Thaumantias arcu,

quam nitidis hilares conlucent fetibus horti.

quare age uel iubare exorto iam nocte suprema,

uel dum Phoebus equos in gurgite mersat Hibero,

sicubi odoratas praetexit amaracus umbras,

carpite, narcissique comas sterilisque balausti.

et tu, ne Corydonis opes despernat Alexis,

formoso Nais puero formosior ipsa