Caesareum et queruli quondam uice functus amici,

nunc conuiua leuis monstrataque reddere uerba

tam facilis! quo tu, Melior dilecte, recluso

numquam solus eras. at non inglorius umbris

mittitur: Assyrio cineres adolentur amomo

et tenues Arabum respirant gramine plumae

Sicaniisque crocis; senio nec fessus inerti

scandet odoratos phoenix felicior ignis.

258. The Marriage of Stella and Violentilla

VNDE sacro Latii sonuerunt carmine montes?

cui, Paean, noua plectra moues humeroque comanti

facundum suspendis ebur? procul ecce canoro

demigrant Helicone deae quatiuntque nouena

lampade sollemnem thalamis coeuntibus ignem

et de Pieriis uocalem fontibus undam.

quas inter uultu petulans Elegia propinquat

celsior adsueto, diuasque hortatur et ambit

alternum fultura pedem, decimamque uideri

se cupit et medias fallit permixta sorores.

ipsa manu nuptam genetrix Aeneia ducit

lumina demissam et dulci probitate rubentem;

ipsa toros et sacra parat cultuque Latino

dissimulata deam crinem uultusque genasque

temperat atque noua gestit minor ire marita.

Nosco diem causasque sacri: te concinit iste

(pande foris!), te, Stella, chorus; tibi Phoebus et Euhan

et de Maenalia uolucer Tegeaticus umbra

serta ferunt, nec blandus Amor nec Gratia cessat

amplexum niueos optatae coniugis artus

floribus innumeris et olenti spargere nimbo.

tu modo fronte rosas, uiolis modo lilia mixta

excipis et dominae niueis a uultibus obstas.

Ergo dies aderat Parcarum conditus albo

uellere, quo Stellae Violentillaeque professus

clamaretur hymen. cedant curaeque metusque,

cessent mendaces obliqui carminis astus,

fama tace: subiit leges et frena momordit

ille solutus amor: consumpta est fabula uulgi,

et narrata diu uiderunt oscula ciues.

tu tamen attonitus, quamuis data copia tantae

noctis, adhuc optas permissaque numine dextro

uota paues. pone o dulcis suspiria uates,

pone: tua est. licet expositum per limen aperto

ire redire gradu: iam nusquam ianitor aut lex

aut pudor. amplexu tandem satiare petito

(contigit!) et duras pariter reminiscere noctis.

Digna quidem merces, et si tibi Iuno labores

Herculeos, Stygiis et si concurrere monstris

fata darent, si Cyaneos raperere per aestus.

hanc propter tanti Pisaea lege trementem

currere et Oenomai fremitus audire sequentis.

nec si Dardania pastor temerarius Ida

sedisses haec dona forent, nec si alma per auras

te potius prensum aueheret Tithonia biga.

Sed quae causa toros inopinaque gaudia uati

attulit, hic mecum, dum feruent agmine postes

atriaque et multa pulsantur limina uirga,

hic, Erato iucunda, doce. uacat apta mouere

colloquia, et docti norunt audire penates.

Forte, serenati qua stat plaga lactea caeli,

alma Venus thalamo pulsa modo nocte iacebat

amplexu duro Getici resoluta mariti.

fulcra torosque deae tenerum premit agmen Amorum;

signa petunt, quas ferre faces, quae pectora figi

imperet; an terris saeuire an malit in undis,

an miscere deos an adhuc uexare Tonantem.

ipsi animus nondum nec cordi fixa uoluntas.

fessa iacet stratis, ubi quondam conscia culpae

Lemnia deprenso repserunt uincula lecto.

hic puer e turba uolucrum cui plurimus ignis

ore, manuque leui numquam frustrata sagitta,

agmine de medio tenera sic dulce profatur

uoce (pharetrati pressere silentia fratres):

'scis ut, mater,' ait 'nulla mihi dextera segnis

militia; quemcumque hominum diuumque dedisti,

uritur. at quondam lacrimis et supplice dextra

et uotis precibusque uirum concede moueri,

o genetrix: duro nec enim ex adamante creati,

sed tua turba sumus. clarus de gente Latina

est iuuenis, quem patriciis maioribus ortum

nobilitas gauisa tulit praesagaque formae

protinus e nostro posuit cognomina caelo.

hunc egomet tota quondam (tibi dulce) pharetra

improbus et densa trepidantem cuspide fixi.

quamuis Ausoniis multum gener ille petitus

matribus, edomui et uictum dominaeque potentis

ferre iugum et longos iussi sperare per annos.

ast illam summa leuiter (sic namque iubebas)

lampade parcentes et inerti strinximus arcu.

ex illo quantos iuuenis premat anxius ignis

testis ego attonitus, quantum me nocte dieque

urgentem ferat. haud ulli uehementior umquam

incubui, genetrix, iterataque uulnera fodi.

uidi ego et immiti cupidum decurrere campo

Hippomenen, nec sic meta pallebat in ipsa;